Κυριακή, Ιανουαρίου 01, 2006

 

2006 Η Avanti αφιερώνει - Χρονοποιός

Από την Avanti η πρώτη αφιέρωση του χρόνου - ποδαρικό, πάντα τέτοια :)
Ο σταθμός εύχεται Καλή Χρονιά και καλή δύναμη για ένα πολύ πολύ ερωτικό 2006!


Αφιερώνω στους εκλεκτούς ακροατές και στις εκλεκτές ακροάτριες του Afieroseis-FM τον "χρονοποιό" του Διονύση Σαββόπουλου:

Πρωτοχρονιές
σε χρόνους άλλους
πρωτοχρονιές με τους μεγάλους
μικρός εσύ μικρός κι ο χρόνος
αλλάζατε κι οι δυο συγχρόνως

Λίγο μετά στα 17
με τους γονείς σου ήσουν πάλι
μα αισθανόσουν ήδη απών
σε συντροφιά συμμαθητών
το σπίτι σου έχανε εξουσία
και ο χρόνος την κρυφή του ουσία

Ύστερα γιόρταζες με φίλους
σ' ένα δωμάτιο καπνού
το θαύμα πάλι ήταν αλλού
στις παιδικές πρωτοχρονιές σου
στο χρόνο που άλλαζε μαζί σου
πριν μεγαλώσει η αντίστασή σου

Τώρα τι κλαις και τι γκρινιάζεις
πρωτοχρονιά είναι και γιορτάζεις
την λίγη πίστη του...
στην παιδική ανατολή του
πρωτοχρονιές γιορτές του χρόνου
πρωτοχρονιές του ραδιοφώνου
πως θα τις γιόρταζες εσύ
τώρα που έχεις το κλειδί

Μικρό κλειδί και σ' οδηγάει
σ' ένα παράσπιτο στο πλάι
σ' ένα μικρό, μικρό πλανήτη
πλάι στο μεγάλο άδειο σπίτι
παει ο καιρός που οι δικοί σας
σκηνοθετούσαν τη γιορτή σας
και είσαι εσύ που πρέπει τώρα
να υψώσεις της γιορτής τα δώρα

Ποιος θα νοιαστεί και ποιος θα παίξει
χρονοποιός ας είναι η λέξη
γιατί τα χρόνια τρέχουν χύμα
και εμείς τους δίνουμε ένα σχήμα

Comments:
Πολλοί οι χαρμόσυνοι χρονοποιοί, ένας όμως μίλησε δωρικά και αληθινά στο ελληνικό τραγούδι για τον πραγματικό χρόνο και την πραγματική ζωή. Και παρόλο που το συγκεκριμένο τραγούδι φαίνεται, εκ πρώτης όψεως, βαθειά απαισιόδοξο - δεν είναι. Γιατί η αναγνώριση και η αποδοχή της αλήθειας είναι προαπαιτούμενο της υπαρξιακής ελευθερίας, που είναι η μεγαλύτερη επίτευξη και χαρά για τον άνθρωπο.

Στον alombar42, λοιπόν, και σε όλους τους φίλους του παρόντος εκλεκτού ιστολογίου, αφιερώνεται ένας ατόφιος Άκης Πάνου, για να στανιάρουμε από την πολλή κουραμπιεδόσκονη των ημερών - και να πάει καλά η νέα χρονιά. Ακούστε το, από την αυτοκρατορική φωνή του Στέλιου Καζαντζίδη.


Άντε να περάσει η μέρα
και να ‘ρθεί το δειλινό
άντε να περάσει η νύχτα
και να ‘ρθεί το πρωινό

Δεν τηνε θέλω τούτη την παλιοζωή
πότε θ’ αφήσει το ταλαίπωρο κορμί μου
δε μελετάω τη δική σας τη ζωή
μοιριολογάω την αχάριστη ζωή μου
-την παλιοζωή μου!

Άντε να περάσει η ώρα
και να έρθει το πρωί
κράτα να περάσουν μέρες
κράτα να περάσουν νύχτες
κράτα να περάσουν χρόνια
- να περάσει κι η ζωή

 
Πάνο... ετοιμάζω ταξίδι μοναχά για πάρτη σου, σε συγκεκριμένο νησί του μυαλού και του χάρτη σου ;)
 
Ευχαριστούμε την ομήγυριν δια τας εξαιρετικάς αφιερώσεις, και ανταποδίδουμε με το ανυπέρβλητον άσμα του λεβέντη και καραμπουζουκτσή Μανώλη Χιώτη

Ο χωρισμός μας αγάπη μου,
απόψε με φοβίζει,
μα όποιος ξέρει να αγαπά
ξέρει και να χωρίζει.

Επαναλαμβάνω, για να το εμπεδώσουμε όλοι: "όποιος ξέρει να αγαπά ξέρει και να χωρίζει".

Καλή χρονιά και τακερύζι (take it easy στα ελληνοσικαγιανά)
 
Για να ζωντανέψουμε λίγο τα πνεύματα κυρίες, κύριοι και οι άλλοι! Για αφήστε τις θεωρίες και λικνίστε τις κορμάρες σας, που κοντεύουν να βγάλουν ρίζες στην καρέκλα! Γιάλα!


Γυφτοπούλα στο χαμάμ/ κι εγώ πληρώνω μπιρ ταμάμ
όσα όσα τα πλερώνω/ να σε βλέπω μπιρ ταμάμ!

Για να μπείς να κάνεις μπάνιο
να μην πέσω κι αποθάνω
τσίμπι ρίμπι γιάλα.

Οταν βάζεις το τσεμπέρι/ το λελούδι στο αυτί
τα τσιγάρα μεσ' στο χέρι/ και στα κέντρα περπατείς.

Να χαρείς την εμορφιά σου/ το φουστάνι το μακρύ
τ' αψηλό σου το τακούνι/ περπατάς και τρέμει η γη.

Γυφτοπούλα μου γλυκιά/ μου 'χεις κλέψει την καρδιά
μωρ' μ' έκανες να τρελλαθώ/ γιατί φως μου σ' αγαπώ.

Να χαρείς την εμορφιά σου/ την ποδιά σου την χρυσή
αχ ξεκάλτσωτη γυρίζεις/ γυφτοπούλα μου εσύ.

Δεν μπορώ να καταλάβω/ τούρκ' αν είσαι για ρωμιά
γιά εγγλέζα γιά φραντσέζα/ που 'χεις τόσην εμορφιά.

Οταν βάζεις το παπάζι/ με τη φούντα την χρυσή
τρέμει ο ουρανός να πέσει/ με τ' αστέρια του μαζί.

(Μπάτης - Γλυκερία)
 
Επειδή η απόδοση της Γλυκερίας έχει μερικές μικρές διαφορές με εκείνην του Πατρινού πρώτου διδάξαντος (τοις νεωτέροις) Μπάμπη Γκολέ (του οποίου η ερμηνεία είναι κατά τη γνώμη μου, καλυτερότερη) σας σημειώνω τη δική του εκδοχή:

Γυφτοπούλα στο χαμάμ/ κι εγώ πλερώνω ντιρτ αμαν
όσα όσα τα πλερώνω/ να σε βλέπω ντιρτ αμάν!

Για να μπείς να κάνεις μπάνιο
να μην πέσω κι αποθάνω
τσίμπι ρίμπι γιάλα.

Οταν βάζεις το τσεμπέρι/ το λελούδι στο αυτί
το τσιγάρον εις το χέρι/ κι εις τα κέντρα περπατείς.

Να χαρείς την εμορφιά σου/ το φουστάνι το μακρύ
τ' αψηλό σου το τακούνι/ περπατάς και τρέμει η γη.

Γυφτοπούλα μου γλυκιά/ μου 'χεις κάψει την καρδιά
μουρ' μ' έκανες να τρελλαθώ/ γιατί φως μου σ' αγαπώ.

Να χαρείς την εμορφιά σου/ την ποδιά σου την χρυσή
κι αν ξεκάλτσωτη γυρίζεις/ γυφτοπούλα μου εσύ.

Δεν μπορώ να καταλάβω/ τούρκ' αν είσαι για ρωμιά
γιάν εγγλέζα γιά φραντσέζα/ κι 'χεις τόσην εμορφιά.

Οταν βάζεις το παπάζι/ με τη φούντα την χρυσή
τρέμει ο ουρανός να πέσει/ με τ' αστέρια του μαζί.

*

Τσιμπιρίμπι - γιάλα!
 
Και μια αφιέρωση ακόμα, στον Ηλία. Μοναξιά, Θάνος Μικρούτσικος. Στίχοι, Αλέξανδρος Μπάρας. Τραγουδάει ο συνθέτης.

Είναι το πυκνό συλλαλητήριο
που οργανώνει μόνος ένας, μόνος
κάπου ένα μαχαίρι είναι που βρέθηκε
δίχως ν’ ακουστεί κανένας φόνος

Όπλου είναι βολή χωρίς αντήχηση
στη μεγάλην άμμο μιας Σαχάρας
πάνω μια χλωμή λειψή πανσέληνος
λιώνει σαν κεράκι της δεκάρας...

Είναι μια σημαία που ξεχάστηκε
στον ιστό μετά τη δύση του ηλίου
ξέθωρο ένα ράκος που φυλάχτηκε
από εσθήτα περασμένου μεγαλείου

Έρημος σταθμός το μεσονύχτιο
υπογείων αστικών σιδηροδρόμων
πέτρες φορτωμένο είναι φέρετρο
που το πάνε τέσσερις στον ώμο

Βάρκα είναι στο πέλαγο τ’ απέραντο
μ’ ένα σκελετό για κωπηλάτη
που ήλιος κατακόρυφος τον στέγνωσε
και τον λεύκανε της θάλασσας τ’ αλάτι

Είναι το πουλί που μόνο ξώμεινε
μίλια απ’ το κυρίαρχο κοπάδι
πίσω του το φως της μέρας σβήνεται
και μπροστά του πήζει το σκοτάδι...

*

Τσιμπιρίμπι, γιάλα...
 
Καλησπέρα και καλώς σας βρήκα. Μόλις διάβασα το χρονοποιός. Δε θυμάμαι να το έχω ακούσει, ή αν το έχω ακούσει, σίγουρα δεν πρόσεξα τους στίχους του. Πάντως μόλις το διάβασα και μόλις έκλαψα...
 
Δημοσίευση σχολίου



<< Home

This page is powered by Blogger. Isn't yours?